Czym jest chiquita i po co się ją gra
Nazwa pochodzi z hiszpańskiego (chiquita – „malutka”) i dobrze opisuje to uderzenie: mała prędkość, niski lot, krótka droga. Grasz je z głębi kortu, zwykle zza linii serwisowej, w stronę pary, która stoi przy siatce albo właśnie do niej podchodzi.
W padlu przewagę ma para przy siatce. Rywale, którzy tam stoją, grają wolej w dół, pod kątem i w szyby, a Ty możesz tylko odbierać. Masz dwa sposoby, żeby to zmienić. Pierwszy to lob w padlu, który wypycha rywali do tyłu. Drugi to chiquita: piłka, której nie da się zaatakować, bo spada poniżej taśmy siatki. Siatka ma 88 cm wysokości na środku i 92 cm przy słupkach, więc piłka odbierana na wysokości kostek musi zostać podniesiona, żeby nad nią przeleciała. Zamiast smeczu czy mocnego woleja rywal gra wtedy delikatne podbicie – i to jest moment, na który czekasz.
W słowniku uderzeń padla chiquita ma krótką definicję obok bandei, vibory i bajady. W planie nauki z działu technika padla pojawia się po lobie i grze od szyby, bo zwykle gra się ją właśnie z piłki odbitej od ściany. Ten tekst rozwija jedno uderzenie: kiedy je wybrać, jak je wykonać i co zrobić zaraz po nim.
Chiquita czy lob – jak wybrać
Lob i chiquita odpowiadają na tę samą sytuację: rywale przy siatce, Ty z tyłu. Różnią się tym, co robią z przeciwnikiem. Lob go cofa, chiquita trzyma go w miejscu i zmusza do gry z dołu. Wybór zależy od tego, gdzie stoją rywale i jaką piłkę dostałeś.
| Sytuacja | Lepszy wybór | Dlaczego |
|---|---|---|
| Rywale stoją 3–4 m od siatki albo dopiero do niej idą | chiquita | piłka ma czas opaść przed ich stopy |
| Rywale stoją tuż przy taśmie | lob | chiquita doleci do nich za wysoko i dostaniesz wolej w dół |
| Piłka po odbiciu od Twojej szyby spada nisko i wolno | chiquita | łatwo ją kontrolować i skierować nisko |
| Piłka jest wysoko, nad Twoim barkiem | lob albo bandeja | z wysokiej piłki trudno zagrać nisko nad siatką |
| Jesteś spóźniony, wyciągnięty pod tylną szybą | wysoki lob | chiquita z tej pozycji jest za wolna, a do siatki i tak nie zdążysz |
| Rywal przy siatce słabo gra wolej z dołu | chiquita | grasz w jego słabszy element |
| Rywale trzeci raz z rzędu dostali lob i cofają się z wyprzedzeniem | chiquita | zmiana rytmu, piłka spada tam, gdzie przed chwilą stali |
Najlepsze pary mieszają oba uderzenia. Rywal, który nie wie, czy dostanie lob, czy piłkę pod nogi, stoi w miejscu i reaguje później. Dlatego do chiquity przygotowujesz się tak samo jak do lobu – o tym niżej.
Chiquita w padlu krok po kroku
Opis dotyczy gracza praworęcznego. Leworęczny wykonuje te same ruchy w lustrzanym odbiciu.
Ustawienie i chwyt
- Obrót bokiem. Gdy piłka idzie na Twoją stronę, obracasz barki i biodra bokiem do siatki – przy forhendzie lewym barkiem do przodu, przy bekhendzie prawym.
- Chwyt kontynentalny. Ten sam co przy woleju i lobie. Nie musisz go zmieniać przed powrotem do siatki, a główka rakiety otwiera się naturalnie, co ułatwia kontrolę niskiej piłki.
- Nisko na nogach. Uginasz kolana tak, żeby zejść do poziomu piłki. Chiquitę zagraną ze sztywnych nóg, z pochylonymi plecami, zwykle zatrzymuje siatka albo piłka wyskakuje wysoko.
Zamach i punkt uderzenia
- Przygotowanie jak do lobu. Rakieta schodzi pod piłkę, powierzchnia jest lekko otwarta. Rywal widzi to samo, co przy lobie, i nie wie, czy ma się cofać.
- Krótki, wolny zamach. Chiquita to uderzenie czucia. Prowadzisz rakietę spokojnie, bez szarpnięcia nadgarstkiem. Mocniejsze uderzenie skraca rywalowi czas, ale podnosi lot piłki i daje mu wolej z góry.
- Kontakt przed ciałem. Piłkę trafiasz z boku i lekko przed sobą, mniej więcej na wysokości kolan. Im niżej ją trafiasz, tym ważniejsze, żeby rakieta była otwarta tylko trochę – za bardzo otwarta wyśle piłkę w górę.
- Rotacja według potrzeby. Większość amatorów gra chiquitę płasko albo z lekkim podcięciem, które spowalnia piłkę po koźle. Zaawansowani grają też z rotacją do przodu, żeby piłka szybciej opadła za siatką. Zacznij od wersji płaskiej – jest najprostsza do powtórzenia.
Wykończenie i ruch do przodu
- Wykończenie w stronę celu. Rakieta kończy ruch przed Tobą, niżej niż przy lobie – mniej więcej na wysokości klatki piersiowej, skierowana tam, gdzie ma spaść piłka.
- Od razu do przodu. Chiquita bez ruchu do siatki traci sens. Gdy piłka przelatuje nad taśmą, Ty z partnerem idziecie razem do przodu i zatrzymujecie się w rozkroku, zanim rywal ją odbierze. Celem jest strefa 2–3 m od siatki, z której grasz wolej przy siatce.
Patrz na rakietę rywala, nie na piłkę Po chiquicie obserwuj, jak rywal odbiera. Jeśli schyla się i gra z dołu, z otwartą rakietą – piłka przyjdzie wolno i wysoko, możesz iść odważnie do przodu. Jeśli zdążył zejść nisko i trzyma rakietę przed sobą, zatrzymaj się wcześniej, na wysokości linii serwisowej, i bądź gotowy na szybką piłkę pod nogi albo lob nad głową.
Gdzie celować
Kort ma 20 m długości, a linia serwisowa leży 6,95 m od siatki. Chiquita powinna spaść w pierwszej połowie pola serwisowego rywali, blisko ich stóp – nie przy samej siatce, bo na to nie ma potrzeby, i nie przy linii serwisowej, bo tam odbiorą ją z wygodnej wysokości.
| Cel | Kiedy | Ryzyko |
|---|---|---|
| Środek, między rywali | domyślnie | małe – siatka jest tam najniższa, a rywale mogą się zawahać, kto odbiera |
| Pod nogi bliższego rywala, po przekątnej | gdy grasz z odbioru albo z szyby po przekątnej | małe – po przekątnej masz najwięcej miejsca |
| Wzdłuż bocznej szyby | gdy rywal po tej stronie odsłonił bok | większe – siatka przy słupkach jest wyższa, a piłka za szeroko wyjdzie w szybę |
| Pod nogi rywala, który właśnie idzie do siatki | po jego serwisie albo lobie | małe – w biegu trudno zejść nisko |
Siatka przy słupkach jest o 4 cm wyższa niż na środku. Przy chiquicie, która ma przelecieć tuż nad taśmą, ta różnica ma znaczenie – to jeden z powodów, dla których środek kortu jest najbezpieczniejszym celem.
Trzy sytuacje, w których chiquita działa najlepiej
Odbiór serwisu
Serwujący po podaniu idzie do siatki. Zanim do niej dojdzie, jest w ruchu, kilka metrów za taśmą – a to dokładnie ta odległość, w której chiquita spada mu pod nogi. Przepisy FIP wymagają, żeby odbierający poczekał na kozioł piłki w polu serwisowym; po tym koźle możesz zagrać nisko, w środek albo pod nogi serwującego. O ustawieniu obu par przy pierwszych uderzeniach piszemy w poradniku ustawienie na korcie w deblu.
Piłka po odbiciu od szyby
Piłka, która odbiła się od tylnej albo bocznej szyby, traci prędkość i opada. Stoisz wtedy bokiem, z czasem na przygotowanie – to najwygodniejsza pozycja do chiquity. Sam odbiór od szkła opisujemy w poradniku o grze od szyby.
Po Twoim lobie, gdy rywal odegrał z tyłu
Po dobrym lobie rywale cofają się, odgrywają bandeją i wracają do siatki. Jeśli ich bandeja jest krótka, a oni są jeszcze w drodze, chiquita pod nogi zatrzymuje ich w połowie kortu. To klasyczny sposób, żeby po serii lobów odebrać rywalom siatkę na dobre.
Najczęstsze błędy
- Za mocno. Szybka piłka leci wyżej i dociera do rywala na wysokości pasa. Chiquita ma być wolna.
- Za wysoko nad siatką. Piłka, która przelatuje pół metra nad taśmą, nie spadnie pod nogi – rywal zagra wolej w dół.
- Gra na rywala stojącego tuż przy siatce. Z tej odległości piłka nie ma czasu opaść. Wtedy lepszy jest lob.
- Brak ruchu do przodu. Para gra dobrą chiquitę i zostaje z tyłu. Rywal podbija piłkę i wraca do pozycji, a przewaga przepada.
- Za bardzo otwarta rakieta. Piłka wylatuje w górę i robi się z niej krótki lob – najłatwiejsza piłka do smeczu.
- Sztywne nogi. Bez ugięcia kolan trudno trafić niską piłkę czysto. Efekt to siatka albo piłka trafiona ramą.
- Przewidywalność. Chiquita grana za każdym razem z tej samej sytuacji szybko przestaje działać. Rywal zrobi krok do przodu i zagra ją wolejem, zanim spadnie.
Ćwiczenia na chiquitę
Do każdego wystarczy pół kortu, partner i kilkanaście piłek.
- Chiquita z podania ręką. Partner stoi po swojej stronie 3–4 m od siatki i podaje Ci piłki ręką na forhend, potem na bekhend. Ty stoisz za linią serwisową i grasz chiquitę pod jego nogi. Dobra piłka to taka, którą partner musi odebrać poniżej kolan. Gdy 7 z 10 jest dobrych, partner podaje rakietą.
- Chiquita – wolej z dołu – wolej. Grasz chiquitę, partner odpowiada wolejem z dołu, a Ty w tym czasie przechodzisz do siatki i kończysz wymianę wolejem. Potem zamiana ról. Ćwiczenie łączy uderzenie z ruchem do przodu, bez którego chiquita nic nie daje.
- Lob albo chiquita na sygnał. Partner gra Ci piłkę z siatki, a trzecia osoba (albo sam partner) w momencie Twojego zamachu woła „lob” albo „nisko”. Przygotowujesz się zawsze tak samo i decydujesz w ostatniej chwili. Uczy to maskowania zagrania i spokojnego zamachu.
Gdzie ćwiczyć z trenerem
Chiquita rzadko ma osobne zajęcia. Zwykle ćwiczy się ją na treningach z obrony, gry od szyby i przejmowania siatki. Kilka klubów z naszej bazy ma w ofercie treningi tematyczne albo zajęcia z takim programem:
| Klub | Miasto | Zajęcia | Cena | Kort deblowy poza szczytem / w szczycie |
|---|---|---|---|---|
| Baltic Padel Club | Gdynia | trening tematyczny (m.in. wolej i smecz, serwis i return), do 3 osób, 60 min | 90 zł za osobę | 116 / 176 zł za godzinę |
| Reyon Tychy | Tychy | trening tematyczny, np. obrona na korcie, 60 min | 80 zł (zapis w Playtomic) | 100 / 150 zł za godzinę |
| Padel Point Lublin | Lublin | Intro Padel 2: serwis, woleje, gra z szybą, taktyka; grupy 3–4 os., 90 min | 90 zł za osobę, sprzęt w cenie | 120 / 160 zł za godzinę |
Baltic Padel Club opisujemy wśród kortów w Gdyni, a Padel Point – wśród kortów w Lublinie. Treningi grupowe są w wielu klubach: z 180 obiektów w naszej bazie 62 podają cenę zajęć grupowych. Najwięcej takich klubów jest w Warszawie (15 z 30), w aglomeracji katowickiej (8 z 18) i w Gdańsku z okolicą (7 z 8). Na zajęciach grupowych dla średnio zaawansowanych chiquita zwykle pojawia się przy grze z szyby i ćwiczeniach z przejmowania siatki, więc nie musisz szukać zajęć z nią w nazwie.
Najczęstsze pytania
Czy chiquita może dotknąć taśmy siatki?
Tak. W czasie wymiany piłka, która dotknie taśmy i przeleci na stronę rywali, jest w grze. Powtórka po dotknięciu siatki dotyczy tylko serwisu. Przy chiquicie granej nisko nad taśmą zdarza się to często – i bywa dla rywala jeszcze trudniejsze, bo piłka spada wolniej i bliżej siatki.
Czym chiquita różni się od skrótu (hiszp. dejada)?
Chiquita jest grana z tyłu kortu i ma zmusić rywala przy siatce do gry z dołu – to uderzenie przygotowujące, nie kończące. Skrót gra się zwykle z okolic siatki, gdy rywale są z tyłu, i ma on zakończyć punkt: piłka spada tuż za siatką i nie dolatuje do ściany.
Czy chiquitę można grać przy rywalach stojących z tyłu kortu?
Można, ale wtedy to już nie jest chiquita w klasycznym znaczeniu. Krótka piłka do rywali stojących z tyłu daje im czas na dobiegnięcie i atak. Przeciwko parze z tyłu lepiej grać piłkę głęboko, w środek albo pod szybę, i iść do siatki.
